Toespraak Fakkeloptocht 10 december 2013 Joyce Le Comte

Op 10 december, de Internationale Dag van de Rechten van de Mens, werd in Oosterbeek de jaarlijkse fakkeloptocht gehouden.

Joyce Le Comté, raadsgriffier van de gemeente Renkum hield daarbij een gedenkwaardige toespraak.

Goedenavond allemaal,

Wat fijn dat u hier met zo vele bent om deze wel heel gedenkwaardige dag samen te beleven.

Laat ik eerst beginnen met mezelf aan u voor te stellen.
Mijn naam is Joyce le Comte en ik ben raadsgriffier in deze gemeente en ondersteun in die hoedanigheid de gemeenteraad.

Ik ben erg blij dat mij gevraagd is om kort even iets met u te delen op dit bijzondere moment en op deze voor mij ook speciale plek. Dit is namelijk de plek waar ik mijn gehele jeugd heb doorgebracht. Als ik door onze gemeente rijd of loop, kan ik veel zinnen beginnen met "hier heb ik voor het eerst....".

Want, dat geldt denk ik voor ons allemaal, "die eerste keer" van veel dingen vergeet je niet zo snel. De eerste keer naar school lopend aan de hand van mijn moeder. Voor het eerst naar balletles in de Lebretstraat. De eerste keer de Airbornewandeltocht lopen. De eerste zoen van je eerste vriendje wandelend in Mariëndaal.
U begrijpt dat ik vooral met warme gevoelens terug aan die tijd in Oosterbeek.

Het is vandaag ook nog eens een heel bijzonder moment. Vandaag precies 65 jaar geleden werd de Universele verklaring van de rechten van de mens aangenomen door de Algemene vergadering van de Verenigde Naties.

De Universele verklaring van de rechten van de mens, dat hoef ik u niet te vertellen, is een verklaring om de grondrechten van de mens te omschrijven. Als dochter van een vader die twee wereldoorlogen heeft meegemaakt en een moeder die in het Kamp heeft gezeten in Nederlands Indië, werd me als kind al vrij snel duidelijk dat het niet vanzelfsprekend is om in vrijheid op te groeien. En dat het niet vanzelfsprekend is dat je niet bang hoeft te zijn als je anders bent. Oorlogsverhalen waren weliswaar heel verdrietig, maar stiekem soms ook best spannend. Dat je moeder in de kelder allerlei conservenblikjes doperwten, bonen en doosjes lucifers en kaarsen bewaarde, was wel een beetje raar, maar wat weet je nu als kind in Nederland van een koude oorlog?

Toch neem je dat ergens wel mee in je latere leven; dat bewustzijn en die dankbaarheid dat je in vrijheid bent opgegroeid. Dat je je hebt kunnen ontwikkelen binnen grenzen die eerder door jezelf werden bepaald, dan dat je gehinderd werd door heftige vrijheid beperkende externe factoren.

Democratie, gelijkheid, vrijheid van meningsuiting zijn voor mij zeker geen loze begrippen. Ik was daarom ook wel heel blij dat ik hier in 2002 kon gaan werken als griffier en een bijdrage kon leveren aan de lokale democratie.
Jammer genoeg zijn democratie en de invulling daarvan ook nu nog steeds erg actuele thema’s. En daarom zijn we vanavond hier. Want hoewel ook Rusland zich gebonden heeft aan de Universele Rechten van de Mens pakt de interpretatie die zij daar aan deze rechten geven in de praktijk heel ernstig uit voor mensen die een andere mening zijn toegedaan dan de regering.

Wij zijn hier voor Artyom Savyolov die terecht staat omdat hij geweld zou hebben gebruikt en leuzen zou hebben geschreeuwd tijdens de vreedzame betoging op 6 mei 2012. Al een jaar wacht hij in de gevangenis op zijn proces.

We zijn hier voor Akimenkov en Kosenko die ook vreedzaam voor hun mening uit wilden komen en vervolgens opgepakt werden omdat ze geweld zouden hebben gepleegd.

We zijn hier voor Nadezhda Tolokonnikova,  het Pussy Riot-bandlid, die al sinds 22 oktober verdwenen is. Nadezhda werd samen met bandleden Maria Alekhina en Ekaterina Samutsevich tot twee jaar strafkamp veroordeeld omdat ze in februari 2012 in een Moskouse kathedraal een protestlied zongen dat gericht was tegen de Russische president Poetin.

We zijn hier voor Aleksei Navalny, een vooraanstaande officieuze oppositieleider, die op 18 juli veroordeeld is tot vijf jaar strafkamp op basis van zeer twijfelachtige aanklachten van verduistering in een politiek gemotiveerde rechtszaak.

We zijn hier voor Ihar Tsikhanyuk die de LGBTI-organisatie Human Rights Centre Lambda (lesbian, gay, transgender, intersexual) officieel wilde laten registreren en vervolgens door de politie tijdens een ondervraging mishandeld is en we zijn hier om alle homoseksuele sporters en bezoekers die naar de Olympische Spelen in Sotsji willen een hart onder de riem te steken.

Voor al deze mensen staan we hier. Om ze te laten weten dat er mensen zijn die zich hun lot aantrekken. Om ze te laten weten dat ze niet alleen zijn in hun strijd en dat ze gehoord en erkend zijn door jullie.

Toen Marilyn Minderhoud mij vroeg of ik hier iets wilde komen zeggen, twijfelde ik even. Want ik vroeg me af of ik wel de aangewezen persoon ben om dat te doen. Ik, die een betrekkelijk veilige en onbezorgde jeugd heeft gehad en ook nu nog kan genieten van een relatief onbezorgd leven.

En bijna tegelijkertijd dacht ik; ja maar misschien is het juist daarom dat ik iets met u kan en wil delen.
Omdat ik zo graag wil dat mijn kinderen ook een mooi en onbezorgd leven krijgen in een wereld waar het vanzelfsprekend is dat je vrij bent en niet bang hoeft te wanneer je zegt wat je denkt, waar je de kans krijgt om zonder angst voor de gevolgen je eigen keuzes te maken, waar er ruimte is voor jouw waarheid naast die van een ander.

Ik wil zo graag dat mijn kinderen opgroeien in een wereld waar het normaal is om aardig te zijn en waar je het verschil maakt wanneer je elke dag weer probeert er te zijn voor je medemens, maar ook voor jezelf.
Ik ben er namelijk vast van overtuigd dat wanneer we met meer mededogen naar onszelf en anderen kijken, de wereld een stuk meer geweldloos en mooier zou zijn.
Met meer mededogen naar jezelf en anderen kijken, betekent voor mij namelijk dat je jezelf de kans geeft om te zien dat er genoeg ruimte is voor jouw werkelijkheid naast de werkelijkheid van de ander en dat je daar niet bang voor hoeft te zijn.

En dan wil ik nu toch ook even stil staan bij het overlijden van “de grote verzoener” Nelson Mandela, iemand die ondanks dat hij redenen te over had om verbitterd te zijn, alleen maar van verzoening en mededogen sprak. Nelson Mandela heeft vele mooie uitspraken gedaan, maar deze is wel heel toepasselijk voor vanavond: Our single most important challenge is to help establish a social order in which the freedom of the individual will truly mean the freedom of the individual.

En daarom ben ik blij dat ik hier sta, want jullie zijn voor mij die mensen die elke dag het verschil weer maken en een bijdrage leveren aan een wereld waarin de vrijheid voor ieder individu niet alleen maar loze woorden zijn. Mensen die hun vrijheid niet als vanzelfsprekend nemen en die weten hoe belangrijk het is om gehoord en erkend te zijn.

Jullie zijn de mensen waar ik aan denk als ik de woorden van die andere grote verzoener Gandhi lees: 

Laat ons geen vooruitgang noemen,
waar een ander aan ten onder gaat.

Laat ons geen groei noemen,
waar een ander minder van wordt.

Laat ons geen vrijheid noemen,
wat een ander het recht ontneemt zichzelf te zijn.

Laat ons geen gemeenschap noemen,
waar de minste niet de minste aandacht krijgt.

Laat ons zelf de verandering zijn,
die we in de wereld willen zien.

Oosterbeek, 10 december 2013